บทบรรณาธิการ

          คณะผู้เขียน ซึ่งประกอบไปด้วย ผศ.ดร.ตะวัน เดชภิรัตนมงคล ผศ.ดร.อิงครัต ดลเจิม และ ผศ.จาตุรนต์ บุณยธนะ ได้นำเสนอเนื้อหาสำคัญของกรรมสารเจนีวา ว่าด้วยความตกลงลิสบอนเพื่อการคุ้มครองชื่อแหล่งกำเนิดและสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ เพื่อเป็นแนวทางในการปรับปรุงพระราชบัญญัติคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ พ.ศ. ๒๕๔๖ ซึ่งเป็นกฎหมายภายในของประเทศไทย ผู้สนใจหาดูรายละเอียดได้จากบทความเรื่อง กรรมสารเจนีวา : ความท้าทายสำหรับประเทศไทย

          ในบทความเรื่อง มาตรการทางกฎหมายในการกำกับดูแลธุรกิจบริการที่พักชั่วคราวที่ไม่เป็นโรงแรมในประเทศไทย โดย ดร.วลัยวรรณ มธุรสปรีชากุล ผู้เขียนได้นำเสนอแนวคิดในเรื่องการกำกับดูแลธุรกิจบริการที่พักชั่วคราวที่ไม่เป็นโรงแรม ตามกฎหมายของประเทศญี่ปุ่น และประเทศออสเตรเลีย ที่มีกฎหมายในเรื่องดังกล่าวบัญญัติไว้อย่างชัดเจนมาเป็นข้อเสนอในการปรับปรุงกฎหมายไทยในส่วนของกฎหมายลูกซึ่งเป็นกฎกระทรวงไว้อย่างน่าสนใจ

           ในบทความเรื่อง รูปแบบการติดตามประเมินผลผู้เข้ารับการบำบัดฟื้นฟูยาเสพติด : ศึกษากรณีการให้คำปรึกษาเฉพาะราย ในศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติดลาดหลุมแก้ว โดย ดร.อารณีย์ วิวัฒนาภรณ์ และ ดร.นวภัทร ณรงค์ศักดิ์ ผู้เขียนได้นำเสนอปัญหาของการแก้ไขฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติดและแนวทางการแก้ไขปัญหาดังกล่าวทั้งในเชิงนโยบายและทางปฏิบัติไว้อย่างรอบด้าน

          ดร.กนก จุลมนต์ ผู้พิพากษาศาลชั้นต้นประจำกองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา เสนอบทความเรื่อง การพัฒนาระบบการเรียนรู้ของบุคลากรในองค์กรศาลยุติธรรม โดยชี้ให้เห็นถึงปัญหาบางประการของแผนพัฒนารายบุคคลของบุคลากรในศาลยุติธรรม และได้มีข้อเสนอแนะในตอนท้ายของบทความ

          ในบทความเรื่อง กฎหมายขอทานเพื่อลดความเหลื่อมล้ำ : กรณีศึกษาประเทศสิงคโปร์ ประเทศแคนาดาและประเทศไทย โดย ท่านศานตี วงษ์ประภารัตน์ ผู้พิพากษาศาลแขวงดุสิตได้เสนอแนวคิดในเรื่องกฎหมายขอทานตามกฎหมายของประเทศสิงคโปร์และประเทศแคนาดา เพื่อเป็นแนวทางในการปรับปรุงพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ. ๒๕๕๙ ของประเทศไทยไว้อย่างน่าสนใจ

           สำหรับฉบับนี้ ดร.สุรสิทธิ์ แสงวิโรจนพัฒน์ ได้เสนอบทความเรื่อง กฎหมายอาญาที่หมดความจำเป็นตามพระราชบัญญัติหลักเกณฑ์การจัดทำร่างกฎหมายและการประเมินผลสัมฤทธิ์ของกฎหมาย พ.ศ. ๒๕๖๒ : ตัวอย่างของกฎหมายบางฉบับ (ตอน ๒) ซึ่งต่อจากบทความฉบับก่อนหน้า โดยในฉบับนี้ผู้เขียนได้หยิบยกตัวอย่างของกฎหมายบางฉบับมาวิเคราะห์ให้เห็นว่า เป็นกฎหมายที่ยังคงมีความจำเป็นหรือหมดความจำเป็น โดยใช้แนวคิดในเรื่องของการคุ้มครองนิติสมบัติในวิถีทางสุดท้ายที่ได้นำเสนอไว้ในบทความก่อนหน้า มาเป็นหลักคิดในการวิเคราะห์ปัญหาดังกล่าว

 

บรรณาธิการ